nieuws

Column Jack Timmermans: Multatuli

Dat een goed kunstwerk voor jong en oud meerdere betekenissen heeft, is voor een groot deel van de mensheid vaag, soft, larie en wat dies meer zij. Een groot deel van de mensheid - arm, rijk, sociaal kwetsbaar of behorend tot de hoogste kringen – begrijpt er geen jota van als er niet op basis van autoriteit gedacht wordt.

Soms krijg ik na afloop van een willekeurige dansvoorstelling de vraag wat ik ervan vind als deskundige. Dat haal ik natuurlijk meteen onderuit: wat ik vind, zegt net zoveel over mij als over de voorstelling.

‘Misschien is niets geheel waar. En zelfs dat niet.’ ( Idee 1, Multatuli)

Multatuli had zijn opvattingen, was overtuigd van zijn gelijk en erkende gelijktijdig de relativiteit van de waarheid.  En had geen illusies ten aanzien van het grote publiek : ‘Publiek, ik veracht u met grote innigheid.’

Sinds 1988 voel ik me zeer verwant met Multatuli. Heb in een grijs verleden zelfs nog deel uitgemaakt van het Multatuligenootschap, al kwam ik er ook daar achter dat ik geen mens ben om  bij een groep te horen.   

Die verachting voor ‘het’ publiek deel ik. Mij heeft het bij kinderen gebracht. Een kalfje springt nog in de wei, een koe laat het bij herkauwen en schijten. In deze regen van citaten is het  mijn tweede held, Picasso, die de weg wijst:  je hebt een leven lang nodig om jong  te worden.

 

07 apr 2017
14 mrt 2017
1 2 3 4 5 6 7 8 9