nieuws

Interview Jack Timmermans: “In het spel, het theater, de dans, creëer je je eigen wereld”.

Door Edine Wijnands, BN De Stem | Artistiek leider Jack Timmermans van De Stilte zag hoe zijn dansgezelschap, tegen de trend in, een hoger landelijk subsidiebedrag kreeg toegewezen. „Ik was de verhalenverteller thuis. De fantast. Wanneer ik thuis kwam van de kleuterschool werd ik op de tafel gezet. “Vertel maar”, riepen ze.”

„Ik was de jongste van 11 kinderen. Mijn vader was 51, mijn moeder 48 jaar toen ik werd geboren. Het huis was klein. Daar woonden we. Met z’n dertienen. Op elke traptrede legde mijn moeder ’s ochtends een pakketje kleren voor ons klaar. Elf treden onder elkaar."

„Mijn vader was slager. Nog zie ik die bebloede kiel, de halve koeien die door de keuken werden binnengebracht. Er ging iets agressiefs van uit. Nog steeds heb ik in mijn huis geen lange messen. Ik ben een vegetariër."„Ik had niets met mijn vader.  We leefden niet in dezelfde wereld. Pas toen hij oud was, zijn wij dichter bij elkaar gekomen."

„Als jongen was ik misdienaar. Op weg naar de kerk passeerde ik het ziekenhuis en het kerkhof. Het stemde filosofisch. Wat was de zin van het leven, van de dood?"„Ik was bang voor de dood. Dat kwam door mijn moeder. Zij was hypochonder. Mijn moeder ging altijd dood. Het was de grap in de familie. Maar mij maakte het bang. Een keer, vlak voor een relatief kleine operatie, nam mijn moeder me op schoot en zei: ik ga dood." „Het was het hele begrip van de dood dat me angstig maakte. Ik begreep het niet. Kon dood noch eeuwigheid bevatten. Ik bleef er maar over nadenken. Over tobben. Toen ik twaalf was constateerde ik dat God niet kon bestaan."

„Als kind wilde ik priester worden. Of voetballer. Dat veranderde op de HBS. Ik kwam in aanraking met cultuur, met literatuur, met theater. Ik wilde schrijver worden. Of acteur."
„Thuis was er weinig cultuur. Er was geen tijd voor. Snip en Snap, die waren bekend. En via het Katholiek Vrouwen Gilde kwamen er ook wel eens boeken in huis. Op mijn twaalfde had ik alles wat in huis te lezen viel uit."

„Ik was thuis een beetje een vreemde eend in de bijt. Mijn moeder was een groeps-, een massa-mens. Ik minder. Ze gebruikte graag het woord ‘iedereen’. Zo zei ze eens: ‘Iedereen zegt dat jij niet normaal bent."„Ik heb gezocht: ben ik normaal? Bestaat normaal? Wat is het?"

„Ik zocht in de kunst naar de zin van het bestaan, naar de zin van mijn bestaan, naar antwoorden. Ik zocht lotgenoten."„In het spel, in het theater en vooral in het schrijven, kon en kan ik mijn eigen wereld creëren. Een wereld die ik beheers. Ik ben gewoonlijk chaotisch. Maar niet in wat ik maak. Mijn choreografieën zijn helder, duidelijk, geordend."

„Aanvankelijk was ik vooral schrijver. Ik schreef veel. Onder meer voor het magazine van het Cultureel jongeren Paspoort. Over Kafka, Sartre. Thuis keek niemand het blad in. ‘Leg ‘m maar in de houten bak’, zeiden ze. Daar lag de post. Het voelde als niet gezien worden. Niet erkend."
„Nooit kwamen mijn ouders kijken. Niet op de toneelschool, niet op de dansacademie. Maar bij de diploma-uitreiking op de dansacademie waren ze er wel. Dat deed me goed."

„Voor mij is de verbeelding altijd van grote importantie geweest. En nog. Verbeelding is wat De Stilte kinderen biedt." „Naar kinderen wordt te slecht geluisterd. Een kleine groep beslist wat goed voor hen is. Achteloos wordt nu het cultuuronderwijs afgebroken. Dat is onbevattelijk." „Kinderen kun je niet genoeg cultuur aanbieden. Via de kunst krijgen zij levenswaarden aangereikt. Kinderen leren zich verplaatsen in anderen. Zo ontwikkelen ze vroeg empatisch vermogen."

„Het gaat om verbeelding. In de kunst, maar ook tijdens het spelen. Verbeelding geeft kinderen gelegenheid een eigen wereld te scheppen, op vernieuwende ideeën te komen. Bovendien: een kind dat kan verbeelden, zich kan inleven, is weerbaarder. Dat weet ik als geen ander…"

„Voor ons gezelschap was lang weinig aandacht. Kindervoorstellingen krijgen sowieso minder aandacht van recensenten. Maar er was meer. Wij kwamen uit Breda. In steden als Amsterdam, Rotterdam kwamen wij er niet tussen."
„We besloten ons om te draaien. Ons op het zuiden te richten, op het buitenland. Wij zijn al die tijd gewoon doorgegaan met dat waar wij in geloofden. Dans op het hoogste niveau voor kinderen. De dans als taal die het kind serieus neemt. We hebben volhard. En met succes. Er is erkenning."

07 apr 2017
14 mrt 2017
1 2 3 4 5 6 7 8 9